خانوادهروانشاسی

در رابطه حدس نزنیم سوال بپرسیم

در رابطه حدس نزنیم سوال بپرسیم - حدس زدن ممنوع
در رابطه حدس نزنیم سوال بپرسیم - حدس زدن ممنوع
304بازدید

حدس زدن ممنوع : ابهام داشتن” در روابط حالت خیلی آزاردهنده ایه اما قطعا مخرب نیست. اون چیزی که مخربه، “حدس زدن” ما برای رفع ابهاماتیه که در ذهنمون داریم. وقتی با کسی رابطه ای شکل میدیم، بهتره در مورد هر چیزی که ذهنمون رو به خودش مشغول کرده، بدون هیچ پیش فرضی، “سئوال بپرسیم”. به عنوان مثال، وقتی آقایی که قصدش با خانومی ازدواجه و تو حرفاش تاکید داره که براش مهمه همسرش شاغل باشه؛ در همچین شرایطی خیلی وقتا دیدم که خانوم معتقده: “دلیل اینهمه تاکید واسه کار کردن من، خسیس بودنشه، منم از آدم خسیس بیزارم”.

حدس زدن ممنوع

آره، واقعا ممکنه دلیلش خساست طرف باشه، ولی این فقط یه احتمال از صدتا احتماله. در واقع، مشکل اون جایی از قضیه اس که این خانم تصور می کنه حدس اش، کاملا مبتنی بر حقیقته. حقیقتی که تا قبل از ایشون ظاهرا هیچ کسی قادر به کشف اش نبوده. بنابراین، بر مبنای این حدس، عکس العملی مثل قهر یا پرخاشگری نشون میده و آقا هم هاج و واج میمونه که یهو این وسط چه اتفاقی رخ داده؟! حالا یه مثال دیگه، وقتی خانومی احساس می کنه که یکی دو هفته اس دوست پسرش توجه گذشته رو بهش نداره، حدس اولش اینه که با دوست دختر قبلیش شروع به تیک زدن کرده یا اینکه حتما پای دخترِ دیگه ای وسطه و هیچ فرضیه دیگه ای رو متصور نیست.

بعدش مثل آدمی که واقعا بهش خیانت شده، خرخره پسره رو می گیره و ول کن ماجرا هم نیست. یا تصور کنید آقایی رو که وقتی خانومش نظری میده که خوشایندش نیست، این آقا بدون اینکه سئوال کنه و دلیل همسرش رو جویا بشه، با اطمینان معتقده که مادر خانومش همسرش رو پُر کرده و براساس این فکر شروع می کنه به لجبازی و جنگ قدرت. همچین سوتی هایی همه جا می تونه خودش رو نشون بده. تو محیط کارم همینه.

میریم می بینیم همکارمون سلام ما رو سر سنگین جواب میده، حالا ما شروع می کنیم به حدس زدن و فرضیه ساختن، ولی حاضر نیستیم بریم پیش طرف و به چشماش نگاه کنیم و ازش بپرسیم که آیا اشتباهی از ما سر زده؟ حالا بعضی از ماها که دیگه خیلی باحالیم. میریم زحمت پرسیدن رو به جون میخریم، ولی هیچ به پاسخ طرف اعتماد نمی کنیم و همچنان فکر می کنیم که حتما موضوع یه چیزه دیگه اس و طرف داره چرت میگه.

نتیجه گیری

حدس زدن در رابطه ممنوع ، دوستان به نظرم بهتره تا جایی که ممکنه حدس نزنیم، بلکه سئوال کنیم. حالا حدس هم زدیم، حداقل تصور نکنیم حقیقت هستی رو کشف کردیم. یکم با تردید به فرضیات ذهنی مون نگاه کنیم. اگرم پرسشی طرح کردیم، بعدش به جواب طرف یه اعتماد نسبی بکنیم.

نظر یکی از کاربران

وای این موضوووع خیلی ذهن منو درگیر کرده بود… حتی قبلا یه مطلب دربارش نوشته بودم که وقتی تو رابطه ای ابهام برامون پیش بیاد چیکار کنیم، از اونجایی حودمون حدس بزنیم ممکنه قضاوتمون درست نباشه بهترین راه پرسیدنه ولی مشکل اینجاس که نمیشه هر چیزی رو پرسید… مثلا وقتی یه پسر به من نزدیک میشه و من فکر میکنم بهم علاقه داره، خیلی ذهنم درگیر میشه اما نمیتونم چیزی بپرسم مگر اینکه خود طرف بگه، از طرفی هم بعضی وقتا فک میکنم اگ خودم چیزی نگم اون فرد هم هیچوقت نمیاد ک چیزی بگه و از ی طرف دیگه ب خودم میگم شاید اشتباه میکنم و اصن طرف به من فکر هم نمیکنه… خب اینطور سوالا رو چجور باید پرسید☹️ ؟

متن : مهشید ابارشی

منبع : سایت گل من و تو - کانال گل من و تو

اینستاگرام گل من و تو

ارسال پاسخ